مسجد آبی

مسجد آبی
98.12.28

مسجد سلطان احمد استانبول (که به مسجد آبی نیز معروف است)، یکی از باشکوه‌ترین بنا‌های کشور ترکیه به شمار می‌رود. در خصوص علت نام گذاری آن به مسجد «آبی» دو روایت وجود دارد:

  1. نخستین مورد که رایج تر است، دلیل آن را کاشی های آبی رنگ داخل مسجد می گوید.
  2. دومین روایت هم مربوط به ملوانانی است که در دریای مرمره از کشتی های خود انعکاس آب را بر روی مسجد می دیدند و به همین دلیل نیز آن را مسجد آبی نام نهادند.

مسجد آبی به دستور سلطان احمد ۱۹ ساله ساخته شد. این مسجد در نزدیکی ایا صوفیه قرار دارد و بر روی محوطه یک میدان اسب دوانی باستانی و کاخ امپراطوری بیزانس بنا شده است. موزائیک‌های کاخ مذکور را در موزه موزائیک در همان نزدیکی می‌توانید تماشا کنید. پروژه ساخت مسجد آبی در سال ۱۶۰۹ آغاز شد و ۷ سال به طول انجامید.

 

معماری که طراحی مسجد سلطان احمد را به عهده داشت فردی به نام آقا محمد بود که جدش را اعدام کردند. سلطان احمد که بسیار نگران به پایان رسیدن این مسجد بزرگ بود اغلب خود درگیر روند کار می‌شد. او تنها یک سال پس از اتمام ساخت شاهکارش در سن ۲۷ سالگی درگذشت. پیکر او به همراه همسر و سه پسرش در بیرون مسجد دفن شده است.

 

هیچ چیزی از نمای خارجی ربطی به نام مسجد آبی ندارد و این نام برگرفته از کاشی‌های آبی داخل بنا است.

 

اکثر مساجد تنها ۱، ۲ و یا ۴ منار دارند اما مسجد آبی ۶ منار‌ دارد. برخی می‌گفتند سلطان احمد به معمارش دستور ساخت مناره‌های طلایی (altin) داده بود که معمار به اشتباه عدد ۶ به ترکی alti ساخت و شش مناره ی مسجد سبب یک رسوایی بزرگ شد زیرا همان طور که می‌دانیم مسجد الحرام در مکه که مقدس‌ترین مکان مسلمان‌ها در جهان است نیز شش منار داشت و این مسئله باعث مشکل بزرگی شد نهایتاً سلطان احمد این مشکل را با فرستادن معمارش به مکه و اضافه کردن مناره هفتم به مسجدالحرام حل کرد!

 

در شب‌های تابستان ساعت ۹، یک نمایش روایی تاریخی و یک نمایش نوری در مسجد سلطان احمد برگزار می‌شود. تفسیر و توضیحات جانبی به زبان ترکی، انگلیسی، فرانسوی و آلمانی به بازدیدکنندگان ارائه می‌شود.

 

در فضای داخلی، سقف مسجد با یک ردیف از ۲۰,۰۰۰ کاشی آبی تزئین شده که نام معروف مسجد را از آن گرفته‌اند. این کاشی‌ها که نمونه‌ای عالی از طراحی «ایزنیک» (Iznik) قرن شانزده هستند، طرح‌هایی از گل‌ها، درختان و الگوهای انتزاعی دارند. کاشی‌های ایزنیک در برخی گالری‌ها و در قسمت بالای ورودی دیوار شمالی مشاهده می‌شوند. فضای داخل مسجد با ۲۶۰ پنجره روشن می‌شود که زمانی در قرن ۱۷ با شیشه‌های رنگی پر شده بودند که متأسفانه آن شیشه‌ها گم شد و با نمونه‌های نازل‌تری جایگزین شدند.

بهترین زمان برای بازدید اواسط صبح بوده و برای ورود به آن باید کفش‌های خود را درآورید. خانم‌ها هم باید هنگام بازدید مو و دستان خود را به وسیله یک شال بپوشانند. بازدید از مسجد هزینه ورودی ندارد و همچنین در زمان حضور در مسجد نباید بلند صحبت کرده و از فلاش دوربین استفاده کنید.